رسول حسنی/ تاریخ بشریت شخصیتی را به خود ندیده که به اندازه حسین بن علی علیهالسلام در اعماق وجود و روح انسانها رسوخ و جانها را به سوی خود جذب کرده باشد. شرط اول در این اعجاز، داشتن دلی عاری از بغض و کینه نسبت به انسانهاست و نژاد و دین و مذهب و آئین نقشی ثانویه دارد. به همین دلیل است که ادیان و ملیتهای مختلف در رثای سیدالشهداء علیهالسلام خیمه عزا برپا میکنند.
نه تنها نسلهای بعد از امام حسین علیهالسلام در سوگ آن امام گریستند که انبیای الهی از حضرت آدم تا خاتمالنبیین علیهمالسلام همگی برای شهادت ایشان سوگواری کردهاند که در روایات مختلف به آن تصریح و اشاره شده است.
در شخصیت و نام خامس آلعبا علیهالسلام چه حقیقت و سری نهفته است؛ بر کسی جز ائمه معصومین علیهمالسلام مکشوف نیست و تنها اینرا میدانیم که همه ما ناگزیریم شیفته و دلباخته «حسین بن علی» باشیم و در این ناگزیر بودن نه تنها اکراه نیست که شوق مطلق و اشتیاقی ورای توصیف است.
این ویژگی تنها در سیدالشهداء علیهمالسلام است، چنانکه پیامبر اسلام صلیاللهعلیهوآله در حدیثی فرمودهاند: «إِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَینِ حَرَارَةً فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ لَا تَبْرُدُ أَبَداً» برای شهادت حسین علیه السلام، حرارت و گرمایی در دلهای مؤمنان است که هرگز سرد و خاموش نمی شود. (جامع احادیث الشیعه، ج ۱۲، ص ۵۵۶)؛ نبی اکرم صلیاللهعلیهوآله چنین حیدثی را در مورد هیچ یک از اهل بیت علیهمالسلام به کار نبردهاند و این نشان از عظمت مصیبت شهادت امام حسین علیهمالسلام دارد. بزرگی این سوگ عظیم آنجا مشخص میشود که امام زمان عجالله تعالیفرجه در زیارت ناحیه مقدسه خطاب به جد مظلوم خود عرض میکنند: «فَلَئِنْ أَخَّرَتْنِى الدُّهُورُ وَ عاقَنی عَنْ نَصْرِکَ الْمَقْدُورُ وَ لَمْ أَکُنْ لِمَنْ حارَبَکَ مُحارِباً وَ لِمَنْ نَصَبَ لَکَ الْعَداوَةَ مُناصِباً فَلاَ نْدُبَنَّکَ صَباحاً وَ مَسآءً وَ لاَبْکِیَنَّ لَک َ بَدَلَ الدُّمُوعِ دَماً حَسْرَةً عَلَیْکَ وَ تَأَسُّفاً عَلى ما دَهاکَ وَ تَلَهُّفاً حَتّى أَمُوتَ بِلَوْعَةِ الْمُصابِ وَ غُصَّةِ الاِکْتِیابِ؛ اگرچه روزگاران مرابه تأخیر انداخت و مُقدَّرات الهى مرا ازیارىِ تو بازداشت و نبودم تا با آنانکه باتو جنگیدند بجنگم و با کسانی که با تو اظهار دشمنى کردند خصومت کنم، درعوض صبح و شام برتو میگریم و به جاى اشک براى تو خون گریه میکنم، از روى حسرت و تأسّف و افسوس بر مصیبتهایى که بر تو وارد شد، تاجایى که از فرط اندوه مصیبت، شدّت حزن جان سپارم»
با این همه باید دانست مظلومیت امام حسین علیهالسلام از جنس دیگری است و آن اقتدار و حماسهای است که نام و مرام امام حسین علیهالسلام را زنده و نامیرای کرده است. آیینها و مراسمی که در رثای آن حضرت برگزرا میشود نیز رنگ حماسه دارد. در واقع عزای سیدالشهداء علیهمالسلام مشق حماسهآفرینی است و به همین دلیل همه را مجذوب و شیفه خود کرده است.
در کنار عزاداری ظهر عاشورای حسینی، پیادهروی اربعین از آیینهای حماسی ریشهداری است که قرنها است با هدف تجدید عهد با مرام و مسلک سیدالشهداء برگزار میشود. این مراسم پرشکوه بر خلاف ادعای برخی معاندین ظاهرالصلاح تنها بدعت نیست بلکه ائمه معصومین علیهمالسلام بر لزوم توجه به آن تاکید داشتند و در برکتش ثواب آنرا بیش از حج واجب دانستهاند و حتی زیارت اربعین از ناحیه مقدسه ایشان صادر شده است.
از زمان جابربن عبدالله انصاری و عطیه کوفی که از اولین زائران اربعین حسینی در سال 61 هجری قمری بودند تا امروز سنت پیادهروی اربعین حتی در زمان خلفای جور که زائران کربلا را با قطع عضو و قتل محدود میکردند ترک نشده است.
بعد از سرنگونی رژیم بعث عراق و باز شدن راه کربلا این سنت الهی با شور و حرارت مضاعفی برگزار میشود و مردم از سرار جهان برای حضور در این اجتماع بزرگ دینی گرد هم میآیند و مردم عراق با شوق فراوانی از زائران اربعین استقبال میکنند.
پیادهروی اربعین که اهتمام به برگزاری آن بارها و بارها بر آن تاکید داشتند امسال با حال و هوای دیگری برگزار خواهد شد، از یک سوی با سوگ شهادت و فقدان رهبر معظم انقلاب اسلامی ایران مواجه هستیم و از سوی دیگر ائمه کفر در مقابل جبهه ایمان صفآرایی کرده است. به همین دلیل باید گفت این اربعین تصویری مبرهن و واضح از کربلای سال 61 هجری است.
تشییع پیکر پاک رهبر شهید انقلاب اسلام با حضور چشمگیر و میلیونی مردم عراق، گواه روشنی است که این اربعین بیش از هر اربعین دیگری رنگ و عطر امام حسین علیهالسلام به خود گرفته است، چرا که روح ملکوتی رهبر جهان اسلام که در جنگی چون نبرد عاشورا به شهادت رسید، خود اولین زائر اربعین حسینی بود.